4 XII piątek

Z dzieła św. Anzelma, biskupa, Proslogion
(rozdz. 1)

Pragnienie Boga

Dalejże, marny człowieczku! Opuść na chwilę twoje zajęcia, uchyl się nieco od nawału twych myśli. Odrzuć ciążące ci troski, odłóż pochłaniające cię prace. Zajmij się choć trochę Bogiem, spocznij w Nim przez chwilę.
Wejdź do wnętrza swego serca, wyklucz wszystko, co nie jest Bogiem i co nie prowadzi do Niego. Zamknij wejście i szukaj Jego samego. A teraz, o moje serce, przemów do Boga i powiedz: Oblicza Twego poszukuję, "szukam, Panie, Twojego oblicza". Panie, mój Boże, pouczaj teraz moje serce, gdzie i jak Cię szukać, gdzie i jak Cię znaleźć.
Jeżeli, Panie, nie jesteś tu, to gdzie mam Cię szukać? Jeżeli zaś jesteś wszędzie, to czemu nie widzę Cię obecnego? Wiem, przebywasz w niedostępnej światłości, ale gdzież ona jest i jak do niej dojdę? Albo kto mnie tam poprowadzi i wprowadzi, abym Cię w niej ujrzał? I wreszcie, dzięki jakim znakom Cię odnajdę, w jakich rysach rozpoznam Twoje oblicze? Nigdy Cię dotąd nie widziałem, Panie, mój Boże, nie znam Twojego oblicza.
Najwyższy Panie, cóż pocznie Twój wygnaniec, będący tak daleko od Ciebie? Cóż pocznie Twój sługa, udręczony miłością ku Tobie, a tak daleko rzucony od Twego oblicza? Wyrywa się ku Tobie, a jakaż dal dzieli go od Ciebie! Pragnie przybliżyć się do Ciebie, a tak niedostępne jest miejsce, w którym przebywasz. Pragnie Cię znaleźć, a nie wie, gdzie jesteś. Usiłuje Cię szukać, a nie zna Twego oblicza.
Jesteś moim Bogiem i Panem, a nigdy Cię nie widziałem. Tyś mnie stworzył i odnowił, i wszystko, co mam, pochodzi od Ciebie, a jeszcze nie poznałem Ciebie. Stworzyłeś mnie, abym Cię oglądał, a jeszcze nie spełniłem mego przeznaczenia.
Jak długo tak będzie, Panie? Jak długo będziesz zapominał o nas; dokąd będziesz kryć przed nami oblicze? Kiedy wejrzysz i nas wysłuchasz? Kiedy oświecisz nasze oczy i ukażesz nam swoje oblicze? Kiedy do nas powrócisz?
Wejrzyj, Panie, wysłuchaj i oświeć nas, i ukaż się nam. Przywróć nam siebie, a będzie to naszym dobrem. Jest nam tak źle bez Ciebie. Nic nie znaczymy bez Ciebie, ale niech Cię wzruszą nasze mozolne wysiłki, by dotrzeć do Ciebie.
Naucz mnie, jak mam Cię szukać, i ukaż się poszukującemu! Bo nie mogę Cię szukać, jeśli mnie nie pouczysz, ani Cię znaleźć, jeżeli się nie ukażesz. Obym Cię szukał swym pragnieniem, obym Cię pragnął szukając, obym Cię znalazł miłując, a miłował znajdując.

Dzięki Nataszo za komentarz
Dobry...

Sobota 05 XII

Z dzieła św. Cypriana, biskupa i męczennika, O pożytku cierpliwości
(rozdz. 13 i 15)

Spodziewamy się tego, czego nie widzimy

Zbawienne jest przykazanie naszego Pana i Mistrza: "Kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony", a także: "Jeżeli będziecie trwać w mojej nauce, będziecie prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli".
Bracia umiłowani! Została nam dana nadzieja prawdy i wolności. Trzeba nam więc trwać w cierpliwości, by wiara i nadzieja mogły przynieść swój owoc.
Bo nie szukamy przecież chwały tego świata, ale dążymy do przyszłej, stosownie do pouczenia danego nam przez Pawła apostoła: "W nadziei już jesteśmy zbawieni. Nadzieja zaś, której spełnienie już się ogląda, nie jest nadzieją, bo jak można spodziewać się tego, co się już ogląda? Jeżeli jednak nie oglądając, spodziewamy się czegoś, to z wytrwałością tego oczekujemy". Tak więc trzeba nam trwać w cierpliwości i czekać, abyśmy się stali tym, czym jesteśmy, a także otrzymali od Boga to, czego wyczekujemy i w co wierzymy.
Ten sam Apostoł zachęca do cierpliwości sprawiedliwych, którzy wytrwale gromadzą u Boga skarby swoich zasług, by tam dla nich owocowały, i tak mówi: "A zatem, dopóki mamy czas, czyńmy wszystkim dobrze, a zwłaszcza naszym braciom w wierze. W czynieniu dobrze nie ustawajmy, bo gdy pora nadejdzie, będziemy zbierać plony".
Przestrzega nas Apostoł, by nam nie zbrakło cierpliwości, bo wtedy można zaniechać czynienia dobrze, pokusa może zwyciężyć i odwieść nas z drogi do chwały i sławy, a wtedy przepadną zebrane zasługi, jeśli się zaniedbamy w tym, cośmy dobrze zaczęli.
Wreszcie, gdy Paweł mówi o miłości, łączy z nią wytrwałość i cierpliwość, i tak się wyraża: "Miłość jest cierpliwa i łaskawa. Miłość nie zazdrości, nie unosi się pychą ani gniewem, nie pamięta złego. Wszystko miłuje, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma". Tymi słowami Apostoł dowodzi, że miłość wytrwa pomimo wszystko, bo potrafi wszystko przetrzymać.
A jeszcze na innym miejscu czytamy: "Znosząc siebie nawzajem w miłości, usiłujcie zachować jedność ducha dzięki więzi, jaką jest pokój". Oto dowód, że nie może być jedności ani pokoju tam, gdzie się nie podtrzymuje wzajemnego zrozumienia i poszanowania i nie dokłada niestrudzenie starań o utrzymanie zgody.

O sformułowaniu zaczynającym się od słów Extra Ecclesiam... swego czasu dużo dyskusji było i spotkanie na ten temat... a wczoraj po spotkaniu z br. Markiem też to pytanie jakoś się przemknęło w ramach nieoficjalnej części spotkania... Natasza chyba pisze na fali tej dyskusji...

Tymczasem...
Niedziela 6 XII

Z komentarza Euzebiusza, biskupa Cezarei, do proroctwa Izajasza
(rozdz. 40)

Głos wołającego na pustyni

"Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie ścieżki dla Niego". Prorok stwierdza wyraźnie, że ta zapowiedź spełni się na pustyni, a nie w Jerozolimie. Mianowicie, przyjdzie czas, kiedy ukaże się chwała Pańska, a zbawienie Boże dojdzie do wiadomości każdego człowieka.
Spełniło się to istotnie i w dosłownym znaczeniu wtedy, gdy Jan Chrzciciel na pustyni, nad brzegami Jordanu, głosił zbawcze przyjście Boga, gdzie też ujrzano zbawienie Boże. Albowiem wtedy Chrystus ukazał wszystkim swą chwałę, bo po Jego chrzcie otworzyło się niebo, a Duch Święty zstąpił na Niego pod postacią gołębicy i spoczął na Nim. Wówczas dał się słyszeć głos Ojca i takie o Nim wydał świadectwo: "Ten jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie".
To wszystko zostało powiedziane, ponieważ Bóg miał przyjść na pustynię od wieków niedostępną i nieprzebytą. A ludy nie miały żadnego poznania Boga, a sprawiedliwi i prorocy trzymali się od nich z daleka. Dlatego głos proroka każe gotować drogę Temu, który jest Słowem Boga; wyprostować kręte drogi i wyrównać bezdroża, aby Bóg przybywając, mógł nimi kroczyć. "Przygotujcie drogę Panu!" Oto dobra nowina, przynosząca znów pociechę, aby wieść o zbawieniu dotarła do wszystkich ludzi.
"Wstąp na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny w Syjonie! Podnieś mocno swój głos, zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem!" Te słowa doskonale odpowiadają poprzednim. Tam była mowa o głosie wołającym na pustyni, tu zaś jest powiedziane o zwiastunach Boga i o Jego przyjściu do ludzi. Słusznie więc po zapowiedzi dotyczącej Jana Chrzciciela wymienia się tych, którzy mają głosić dobrą nowinę.
O jakiż tu Syjon chodzi? Właśnie o Jeruzalem, bo ono było położone na górze, jak o tym świadczy Pismo: "Góra Syjon, gdzie założyłeś sobie siedzibę", a także: "Przystąpiliście do góry Syjon". A może te słowa wskazują na Apostołów wezwanych spośród narodu wybranego?
Oni właśnie są Syjonem i Jeruzalem, które przyjęły zbawienie Boże, bo i oni wznoszą się na górze Boga, czyli na Jednorodzonym Słowie Bożym. Im to polecono głosić słowo zbawienia z tego wzniosłego szczytu. Otóż, kto głosi dobrą nowinę, jak nie grono apostolskie? A na czym polega jej głoszenie? Na zwiastowaniu wszystkim ludziom, poczynając od miast Judy, o przyjściu Chrystusa na ziemię.

Tak, Ojcze, komentując poprzedni tekst odniosłam sie do piątkowej rozmowy.   Podczas czytania fragmentu z dzieła sw. Cypriana- temat wierności w wierze, wrocił do mnie jak bumerang. No i trzeba było się z tym zmierzyć..

Co do tekstów, to mam wrażenie, że są coraz bardziej wymagające..
az strach się bać, co będzie pod koniec Adwentu

Ale do rzeczy..jak to rozumiem.

Jan Chrzciciel mówi o sobie, że jest Głosem wołającego na pustyni i wzywa ludzi do nawrócenia. Ale odczytuje to, że Wołającym jest sam Bóg, a Jan ustami przez, które Ojciec głosi światu Dobrą Nowinę o nadejsciu swego umiłowanego Syna -Zbawiciela swiata.
Jan wierny swojemu posłannictwu, mówi, że oto przyjdzie Ten, na którym spoczywa Duch Boży. Mesjasz, który odtąd bedzie chrzcił Duchem Swietym. 

W wieczerniku miał On postać języków ognia, z kolei Mojżesz widział krzew, który choc płonął wcale się nie spalał. Może takiej miłości doswiadczymy w Niebie?
Ognia miłości, która płonie, lecz nie spala.
Jednak póki, co ten ogień łączy się z cierpieniem, bo wypala to co nieszlachetne, nieprawdziwe, chore..

Euzebiusz pisze:".. Bóg miał przyjść na pustynię od wieków niedostępną i nieprzebytą", tam ludzie mieli prostować ścieżki dla Pana.
I choć pustynia to nic "przyjemnego" to tutaj człowiek nadsłuchuje głosu ocalenia, tutaj zaczyna pragnąć, poszukuje Źródła, doświadcza swojej małości, tego że sam z siebie nic nie może..
i w końcu tu dokonuje się próba ognia (por.1P 1,6-8).

Po doświadczeniu pustyni przychodzi czas na doświadczenie góry:
"Wstąp na wysoką górę, zwiastunko dobrej nowiny w Syjonie! Podnieś mocno swój głos, zwiastunko dobrej nowiny w Jeruzalem!"

Euzebiusz zwraca uwage,że Syjon mozna rozumieć nie tylko, jako górę- miejsce objawienia Pana, ale takim miejscem jest każdy, kto głosi Dobrą Nowinę.
Miejscem,w którym objawia się Bóg człowiekowi, w którym doświadczamy Jego obecności.
To my sami jesteśmy Jego świadkami (por. Iz 43,10)

Ale góra to także wyzwanie , trud wędrówki na szczyt, jak pisze A. J. Heschel:
"Wiara wyrasta.. z pragnienia, by odpowiedzieć na wezwanie Boga,
ze świadomości, iż zostaliśmy wezwani."

Bo, czy to na pustyni, czy ze szczytu góry- Bóg woła człowieka, wychodzi mu na spotkanie, to "Bóg szukający człowieka"(Heschel)
Cicho pyta każdego, tak jak pytał pierwszych rodziców: "Gdzie jesteś?" (Rdz 3,9)
I bynajmniej nie milczy..

?Czy jednak naprawdę zamieszka Bóg na ziemi?
Przecież niebo i niebiosa najwyższe nie mogą Cię objąć,
a tym mniej ta świątynia, którą zbudowałem.? 1 Krl 8,27

I zamieszkał ?Bóg z nami?.